Zając

Szarak
(z Waltera Scotta)

Przez piach Mazowsza i łęgu mech siny
Na oślep szukał ścieżki i drożyny.
Tu w bok uskoczył szlak gubiąc utarty,
By wywieść w pole ścigające charty.
Tam znów, choć w rzece nie znalazłbyś brodu,
Wpław przebrnął, byle nie wstrzymać pochodu.
Żadna mu pora drogi nie utrudnia,
Ni słońce lata, ni biały śnieg grudnia.
Żadna mu pora nie zasępi lica -
Ani świt szary, ni noc bez księżyca.